Blog Rights

As a blogger, you are the publisher, author, artist and owner of all the unique content you post. It’s yours, and you have the right to control how it is used, where it is used and who can use it. This applies to your written words as well as your original photography. Most of the time, we internet folk are pretty lax with controlling the spread of our content from site to site (via Pinterest, Tumblr, Instagram, Twitter, etc) because it’s usually helpful. Social sharing is the digital form of word-of-mouth, and it helps our traffic and grows our community. However, instances will arise where it’s important to know what your legal rights are, if you find your content in a place it shouldn’t be, being used in a way you don’t approve.

Intellectual Property

This is a broad term that encompasses laws that govern “products of the mind,” and what ownership and rights apply to these products. Specific areas that fall under this topic include copyright, trademark, trade secrets and patent law. Most of what you need to know about intellectual property deals with copyright law. See below.

Copyright Law

This law was created both to protect and foster the creation of “original works of authorship.” Examples of this kind of copyrightable work include blog posts, photographs, videos, podcasts, news articles, musical compositions, and computer software. As the creator of copyrighted content, you have the “exclusive right to reproduce the work, distribute it, display or perform it, and to create derivative works from it, as well as the ability to transfer any or all of these rights.” Though many of us are very lax in our control of where and how our images are distributed across the internet, should you feel violated, you’re within your rights to take action!

Digital Millennium Copyright Act

You can read the DMCA in it’s entirety here, but for convenience let’s summarize it a bit. This act was created to protect as the administrator of a website or other service (like a blog), meaning that you will not be held liable for money damages for infringing content posted “at the direction of a user,” onto your site, as long as you didn’t know about it. An example of this might be posting a video you don’t own on YouTube. It’s not just video though, it could be words, pictures or anything that doesn’t belong to the person that is then published to your site (most commonly in the comments or forums).

Privacy and Publicity Rights

According to the Library of Congress, “privacy and publicity rights protect the interests of the person(s) who may be the subject(s) of the work or intellectual creation.” This means that an advertiser must obtain permission from the subject of a photograph in order to use it commercially, because the subject has retained both privacy and publicity rights in the use of their likeness. For example, a site cannot use your image, wearing Bag X to sell Bag X, unless you give permission.

Fair Use Doctrine

The part of the doctrine that is most likely to apply to bloggers is: Some material protected by copyright may be reproduced without permission of the copyright holder if it meets certain qualifications (editorial, educational, etc.) That roughly translates to: if an image is being used in a creative context, to illustrate a point,  show a trend or something you like (and it’s credited) – it’s usually okay. When that image is used for commerce without consent, that’s not Fair Use. Generally, say you republish a photo from another source to comment on it, or someone takes a paragraph from and then comments on it, that’s okay. If you’re not adding anything, – taking a photo from somewhere else and commenting on it it’s usually okay.


As many of us learned in school, plagiarism is stealing ideas and content and publishing them as your own. Citing your sources is the easiest way to avoid plagiarism, whether it’s quoting someone or giving them credit for an idea you’re discussing. If you think your content has been plagiarized and you want to take action, first consider your goal. If you want this person or publication to stop and take the content down, look to see if whoever is hosting the site has registered a DCMA, and send a “take down notice” to the web host (GoDaddy, Blogger, WordPress, etc.) and they can take it down. You can bypass the actual publisher. Send a cease & desist letter, because it can take about a year to sue someone and go through the whole process. DMCA notice.

Libel and Slander

Libel and slander are both forms of defamation. Libel is written, slander is spoken. So what’s defamation? A false statement about a person to a third party, that damages their reputation. So basically, lying. (This is a state law, so you have to look up the specific details depending on where you live.) It’s important to note that adding the phrase, “In my opinion…” in front of a statement that isn’t true does not protect you. While your blog does give you a platform to speak your mind and express your views, it doesn’t give you permission to lie about others. (Found this interesting to note, given all the recent comments and questions that arose after afterour GOMI interview.)

Terms of Use

Your blog’s terms of use should be set up shortly after your site goes live. (Haven’t done it yet? Now’s the time!) This is how you set guidelines and establish your site’s relationship with it’s users. Here is where you let readers and users know what they can use from your site, as well as what your obligations are to them, and what you can do in terms of editing, removing, and changing material (this also applies to commenting). Users own the copyright to their comment, but you’ll want to make your commenters aware that you reserve the right to remove or edit any objectionable content they post, at your own discretion. There are a lot of different rules you may want to lay out for your site’s users; check out this break down of terms of use for a good starting point.


One of EFF’s goals is to give you a basic roadmap to the legal issues you may confront as a blogger to let you know you have rights and to encourage you to blog freely with the knowledge that your legitimate speech is protected.

In addition EFF continues to battle for bloggers’ rights in the courtroom:

Bloggers can be journalists (and journalists can be bloggers).  They’re battling for legal and institutional recognition that if you engage in journalism you’re a journalist with all of the attendant rights privileges and protections. (See Apple v. Does.)

Bloggers are entitled to free speech. They ‘re working to shield you from frivolous or abusive threats and lawsuits. Internet bullies shouldn’t use copyright libel or other claims tochill your legitimate speech. (See OPG v. Diebold.)

Bloggers have the right to political speech.  They’re working with a number of other public-interest organizations to ensure that the Federal Election Commission (FEC) doesn’t gag bloggers’ election-related speech. They argue that the FEC should adopt a presumption against the regulation of election-related speech by individuals on the Internet and interpret the existing media exemption to apply to online media outlets that provide news reporting and commentary regarding an election — including blogs. (See joint comments to the FEC [PDF 332K].)

Bloggers have the right to stay anonymous. They are continuing their battle to protect and preserve your constitutional right to anonymous speech online including providing a guide to help you with strategies for keeping your identity private when you blog. 

Bloggers have freedom from liability for hosting speech the same way other web hosts do. They are working to strengthen Section 230 liability protections under the Communications Decency Act (CDA) while spreading the word that bloggers are entitled to them. (See Barrett v. Rosenthal.)


Internet Censorship

The ACLU’s vision of an uncensored Internet was clearly shared by the U.S. Supreme Court when it declared, in Reno v. ACLU, the Internet to be a free speech zone, deserving at least as much First Amendment protection as that afforded to books, newspapers and magazines. The government, the court said, can no more restrict a person’s access to words or images on the Internet than it could be allowed to snatch a book out of a reader’s hands in the library, or cover over a statue of a nude in a museum.


Internet censorship by country

From Wikipedia, the free encyclopedia

Internet censorship by country provides information on the types and levels of Internet censorship or filtering that is occurring in countries around the world.

Internet censorship by country[1][2][3]

  Pervasive censorship
  Substantial censorship
  Selective censorship
  Under surveillance
  Little or no censorship
  Not classified / No data

Afghanistan · Algeria · Argentina · Armenia · Australia ·
Azerbaijan · Bahrain · Bangladesh · Belarus · Belgium ·
Brazil · Burma · Canada · Chile · China · Colombia ·
Croatia · Cuba · Czech Republic · Denmark · Egypt ·
Eritrea ·Estonia · Ethiopia · Fiji · Finland · France ·
Gambia · Gaza and the West Bank · Georgia · Germany
· Ghana · Hungary · Iceland · India · Indonesia · Iran · Iraq
· Ireland · Israel · Italy · Japan · Jordan · Kazakhstan · Kenya
· Kuwait ·Kyrgyzstan · Laos · Latvia · Lebanon · Libya ·
· Malaysia · Mauritania · Mexico · Moldova · Morocco ·
Myanmar · Nepal · Netherlands · New Zealand · Nigeria
· North Korea · Norway · Oman · Pakistan · Peru ·
Philippines ·Poland · Qatar · Romania · Russia · Rwanda
· Saudi Arabia · Singapore · Slovenia · South Africa ·
South Korea · Sri Lanka · Sudan · Sweden · Syria ·
Tajikistan · Thailand · Tunisia · Turkey · Turkmenistan
· Uganda · Ukraine ·United Arab Emirates · United Kingdom
· United States · Uzbekistan · Venezuela · Vietnam · Yemen · Zimbabwe

OpenNet Initiative

Detailed country by country information on Internet censorship is provided by the OpenNet InitiativeReporters Without BordersFreedom House, and in the U.S. State Department Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor‘s Human Rights Reports.[4] The ratings produced by several of these organizations are summarized below as well as in the Censorship by country article.

The OpenNet Initiative (ONI) classifies the magnitude of censorship or filtering occurring in a country in four areas of activity.[5]

The magnitude or level of censorship is classified as follows:

Pervasive: A large portion of content in several categories is blocked.
Substantial: A number of categories are subject to a medium level of filtering or many categories are subject to a low level of filtering.
Selective: A small number of specific sites are blocked or filtering targets a small number of categories or issues.
Suspected: It is suspected, but not confirmed, that Web sites are being blocked.
No evidence: No evidence of blocked Web sites, although other forms of controls may exist.

The classifications are done for the following areas of activity:

Political: Views and information in opposition to those of the current government or related to human rights, freedom of expression, minority rights, and religious movements.
Social: Views and information perceived as offensive or as socially sensitive, often related to sexuality, gambling, or illegal drugs and alcohol.
Conflict/security: Views and information related to armed conflicts, border disputes, separatist movements, and militant groups.
Internet tools: e-mail, Internet hosting, search, translation, and Voice-over Internet Protocol (VoIP) services, and censorship or filtering circumvention methods.

Due to legal concerns the OpenNet Initiative does not check for filtering of child pornography and because their classifications focus on technical filtering, they do not include other types of censorship.

Through 2010 the OpenNet Initiative had documented Internet filtering by governments in over forty countries worldwide.[6] The level of filtering was classified in 26 countries in 2007 and in 25 countries in 2009. Of the 41 separate countries classified in these two years, seven were found to show no evidence of filtering (EgyptFranceGermanyIndiathe Ukrainethe United Kingdom, and the United States), while one was found to engage in pervasive filtering in all areas (China), 13 were found to engage in pervasive filtering in one or more areas, and 34 were found to engage in some level of filtering in one or more areas. Of the 10 countries classified in both 2007 and 2009, one reduced its level of filtering (Pakistan), five increased their level of filtering (AzerbaijanBelarusKazakhstanSouth Korea, and Uzbekistan), and four maintained the same level of filtering (ChinaIranMyanmar, andTajikistan).[7]

Reporters Without Borders

In 2006, Reporters without Borders (Reporters sans frontières, RSF), a Paris-based international non-governmental organization that advocatesfreedom of the press, started publishing a list of “Enemies of the Internet”.[8] The organization classifies a country as an enemy of the internet because “all of these countries mark themselves out not just for their capacity to censor news and information online but also for their almost systematic repression of Internet users.”[9] In 2007 a second list of countries “Under Surveillance” (originally “Under Watch”) was added. Both lists are updated annually.[10]

Enemies of the Internet:[2]


Countries Under Surveillance:[2]


When the “Enemies of the Internet” list was introduced in 2006, it listed 13 countries. From 2006 to 2012 the number of countries listed fell to 10 and then rose to 12. BelarusEgypt, and Tunisiamoved to the “Countries under surveillance” list in 2009, 2011, and 2011 respectively. Belarus moved back and Bahrain was added to the list in 2012.

When the “Countries under surveillance” list was introduced in 2008, it listed 10 countries. Between 2008 and 2012 the number of countries listed grew to 16 and then fell to 14. In addition to the moves to and from the “Enemies of the Internet” list noted earlier, Jordan in 2009, Tajikistan in 2009, and Yemen in 2010 were dropped from the list and Australia in 2009, France in 2011, Russiain 2010, South Korea in 2009, Turkey in 2010 were added. BahrainEritreaMalaysia, and Sri Lanka dropped from the list in 2010, but were added again in 2011. Libya dropped from the list in 2009, added again in 2011, and then dropped in 2012. Venezuela was added in 2011 and then dropped in 2012.

Freedom on the Net reports

Freedom House has produced two editions of its report Freedom on the Net, the first in 2009 surveyed 15 countries and the second in 2011 surveyed 37 countries. In 2009 4 countries were rated as “free” (27%), 7 as “partly free” (47%), and 4 as “not free” (27%).[11] In 2011 8 countries were rated as “free” (22%), 18 as “partly free” (49%), and 11 as “not free” (30%).[12] And of the 15 countries surveyed in both 2009 and 2011, 5 were seen to be moving in the direction of more network freedom (33%), 9 moved toward less freedom (60%), and one was unchanged (7%).

Country classifications

The classifications that follow are based on the classifications and ratings from both the OpenNet Initiative (ONI) and the Reporters Without Boarders (RWB).


Blogger’s Manifesto

The Blogger’s Manifesto outlines the core values to implement for Best Blogging Practices. By following and applying these values in your own blog, you are helping us build a Nation of Bloggers committed to being the best and most honorable bloggers that they can be.



(the Greek bloggers Manifesto)

1. Τα blogs είναι διάλογος – ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.
2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.
3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.
4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.
5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες – τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.
6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.
8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.
Γιατί είναι οι bloggers ανώνυμοι;

«..ως ανώνυμοι τους αναγκάζουμε να απαντούν με επιχειρήματα
ενώ ως επώνυμοι τα επιχειρήματά τους τα μετατρέπουν σε πίεση…
Πίεση που μεταφράζεται σε οποιοδήποτε μέσο μπορεί να εφεύρει ένα διαπλεκόμενο και διεφθαρμένο πολιτικό-οικονομικό σύστημα.

Αυτή είναι η ανωνυμία που διεκδικούμε μέσω αυτού του blog…
Δεν είναι η ανωνυμία της συκοφάντησης, των εκβιασμών, των ύβρεων και των απειλών όπως θέλουν κάποιοι να αποδώσουν στους χιλιάδες ανώνυμους Έλληνες bloggers, είναι η ανωνυμία που βάζουμε ως ασπίδα στις πιέσεις για σιωπή, για έλεγχο της ελευθερίας σκέψης & έκφρασης αλλά και διακίνησης των πληροφοριών…».

Τo «απόρρητο» των blogs με κατάληξη σε .com!

Τo «απόρρητο» των blogs με κατάληξη σε .com, καλύπτεται απ’ την Αμερικανική νομοθεσία, που προβλέπει ρητά πως «δεν επιτρέπεται να γίνει άρση του απορρήτου λόγω συκοφαντικής δυσφήμισης». Αν ο εισαγγελέας που το χειρίζεται κρίνει ότι δεν πρόκειται για συκοφαντική δυσφήμηση, αλλά για πράξη κακουργηματικού χαρακτήρα (όπως είναι ο εκβιασμός) ΜΟΝΟ ΤOTE γίνεται άρση. Στις ΗΠΑ, οι bloggers προστατεύονται από το πρώτο άρθρο του Συντάγματος, που δίνει σε όλους το «δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου». To 2006, το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνιας γνωμοδότησε ότι οι bloggers «δεν θα διώκονται ποινικά αν ο διαδικτυακός τους τόπος φιλοξενεί σχόλια αναγνωστών που είναι συκοφαντικά προς τρίτα πρόσωπα». Λίγο αργότερα μάλιστα, το ίδιο δικαστήριο αναγνώρισε και το δικαίωμά τους «να μην αποκαλύπτουν τις πηγές τους».


Ο φόβος του ανώνυμου Μπλόγκερ

“Μια φορά και έναν καιρό ένας ανώνυμος μπλογκερ είδε μια νύχτα στον ύπνο του έναν τρομερό εφιάλτη.
παγκόσμια ημέρα κατά του φόβου
Είχε, λέει, βρεθεί σε μια παράξενη κοινωνία. Τα πάντα, άνθρωποι, ζώα και πράγματα είχαν το όνομα τους καρφιτσωμένο στο πέτο τους σαν μέλη συνεδρίου διεθνούς οργανισμού.. Ολοι οι bloggers έγραφαν με το πραγματικό τους όνομα. Πάνος Καραπάνος, Σοφιστής.. Στα λεωφορεία και στο μετρό οι επιβάτες είχαν κρεμασμένο στο πέτο τους ένα ταμπελάκι με το όνομα τους. Κώστας Βασιλείου εργάτης. Ελένη Αργυρίου εκπαιδευτικός. Στους δρόμους δεν υπήρχε πια αυτό το γνωστό και ανώνυμο πλήθος. Όλοι έφεραν εμφανώς την πινακίδα τους θεωρημένη από το υπουργείο. ΥΑΒ Κώστας Πετρίδης. ΙΗΕ Μιχάλης Κωστόπουλος. Στις διαδηλώσεις κάθε διαδηλωτής κρατούσε ένα πλακάτ με το όνομα του. Νίκος Μπάχαλος κουκουλοφόρος. Γιώργος Κωλοπαίδης Σέχτα Επαναστατών. Στα σούπερ μάρκετς οι καταναλωτές είχαν εμφανώς αναρτημένα τα ονόματα τους όπως τα προϊόντα στα ράφια, στις δε εκλογές ο πολίτης έγγραφε με ενθουσιασμό και το όνομα του στο ψηφοδέλτιο. Γιώργος Βασιλείου Πασόκ..

Όλα ήταν επώνυμα, έγκυρα και υπεύθυνα. Μια κοινωνία του brand name που είχε αντικαταστήσει τις παραδοσιακές κοινωνικές τάξεις με τις τάξεις των ονομάτων. Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας φάνταζαν τα ονόματα των μεγαλοδημοσιογράφων, πανελιστών, μοντέλων, παιχτών ριάλιτι και ποδοσφαιριστών. Πάρα κάτω τα golden boys των μεγάλων επιχειρήσεων. Πιο κάτω των πρωθυπουργών, υπουργών, πολιτικών. Πιο κάτω των καλλιτεχνών και διανοουμένων. Ακόμα πάρα κάτω των επιστημόνων και φυσικά στο κατώτατο σκαλί τα ονόματα των απλών πολιτών. Οι περιοχές ήταν επίσης χωρισμένες ιεραρχικά αναλόγως την αξία των ονομάτων που τις επισκέπτονταν ή κατοικούσαν σε αυτές. Εκάλη, Μύκονος, Αράχωβα. Οι ψευδείς φήμες και οι συκοφαντίες ήταν σπάνιες σε αυτήν την κοινωνία και αν υπήρχαν αντιστοιχούσαν στην ιεραρχία. Αρχίζοντας δηλαδή από κάτω προς τα πάνω οι περισσότεροι απατεώνες, κοπρίτες, συκοφάντες και διασπορείς ψευδών φημών ήταν οι απλοί πολίτες. Ακολουθούσαν οι επιστήμονες, ακόμα λιγότερους έβρισκες στους πολιτικούς, ακόμα λιγότερους στα golden boys και φυσικά απολύτως κανέναν στην κορυφή των μεγάλων ονομάτων του θεάματος, μεγαλοδημοσιογράφων, μοντέλων και παιχτών ριάλιτι, που αποτελούσαν το πλατωνικό αγαθό, το πρότυπο και ιδανικό όλων των άλλων στις κατώτερες κλίμακες..

Παντού στα κτίρια ήταν κρεμασμένα τεράστια banners πού προέτρεπαν ότι τα επώνυμα προϊόντα είναι και τα καλύτερα. -Μην παίρνετε ανώνυμο λάδι σε ντενεκέ! -Προτιμάτε τις επώνυμες σερβιέτες! Ονοματοκρατία.(καμία σχέση με το νομιναλισμό του Οκαμ) Η αξία των πάντων κρίνονταν απ το όνομα τους. “Πάν μέτρο όνομα” πού θάλεγε και ο προπάππος μου ο Πρωταγόρας.. Η επιτυχία, η εντιμότητα και υπευθυνότητα ήταν συνδεδεμένη με το μέγεθος του ονόματος. Όσο πιο επώνυμος τόσο και πιο άξιος. Οι πάντες επιδίδονταν μετά μανίας στο κτίσιμο του brand name τους και έτσι έκτιζαν ταυτοχρόνως και την πρόοδο και το μέλλον αυτής της παράξενης κοινωνίας..

Αυτός ήταν ο εφιάλτης του ανώνυμου μπλόγκερ. Όλοι οι επώνυμοι κυνηγούσαν να εξοντώσουν τούς εναπομείναντες ανώνυμους που αποτελούσαν τη “μάστιγα” της κοινωνίας και κρύβονταν σαν τα ποντίκια στους υπονόμους της.. Εκεί είχε κρυφτεί και ο δυστυχής μπλόγκερ και άκουγε ήδη τα γαβγίσματα των σκυλιών να πλησιάζουν..
«Κάποιος θα πρέπει να συκοφάντησε τον Γιόσεφ Κ., διότι χωρίς να έχει κάνει τίποτα κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη».. Φ. Κάφκα.”



*Disclaimer: Information in this guide is based on general principles of law and is intended for information purposes only. It is not offered for the purpose of providing individualized legal advice. Use of this guide does not create an attorney-client or any other relationship between the user and IFB.

More info:

Greek Bloggers Statement: